Vroeger spraken jullie iets af. Nu blijft de afspraak in behandeling.

Zaterdag kan. Misschien. Wel later. Vier vrienden willen eten en hun groepsapp is alweer aan de derde overlegdag bezig. Als redacteur van Toen & Nu vraag ik me af wat er gebeurde vóór al die handige tussenstanden. Een datum afspreken ging ook toen niet vanzelf: iemand kon iets verkeerd onthouden of precies op zaterdag ziek worden. Menselijke software was destijds ook al rommelig.

De groepsapp heeft wel iets toegevoegd. Je kunt een eenvoudige vraag tegelijk aan meerdere mensen stellen en vervolgens dagenlang ontdekken hoeveel antwoorden daarop bestaan.

Zaterdag kan. Misschien. Wel later. Niet te laat. Liever vroeg, want de volgende ochtend iets met sport. Wat zullen we eten? Waar eigenlijk? Iemand heeft een link.

De democratie heeft trek

Er verschijnen restaurants, stemrondes en duimpjes die niet betekenen wat de afzender dacht. Een vriend reageert alleen met een plaatje van een kat. Zijn culinaire voorkeur blijft onduidelijk.

Ondertussen schuift het oorspronkelijke doel uit beeld. Jullie wilden elkaar zien. Nu ontwikkelen jullie een aanbesteding voor een gezamenlijke maaltijd.

Ik begrijp de goede bedoeling. Iedereen meenemen is vriendelijk. Rekening houden met geld, eten, vervoer en energie is belangrijk. Juist doordat een app het makkelijk maakt om mee te denken, gaat iedereen dat uitvoerig doen.

Misschien helpt een vriendelijke organisator die zegt: dit is het voorstel, dit kost het ongeveer, wie kan sluit aan. Niet omdat één persoon belangrijker is, maar omdat een besluit soms ook een vorm van gastvrijheid is.

De technologie hoeft niet weg. De oneindige tussenstand misschien wel.

Want de herinnering ontstaat meestal niet op de avond waarop jullie het perfecte restaurant vonden. Die ontstaat op de avond waarop jullie ergens zaten en een van jullie iets ontzettend doms vertelde.

Daar heeft gelukkig nog niemand een stemformulier voor gemaakt.