Je slimme huis wil graag even met je vergaderen

Een man staat in de woonkamer, zijn jas nog aan. Het is donker. Niet omdat de stroom is uitgevallen, maar omdat de verlichting sinds gisteren slim is.

Hij zegt: ‘Lamp aan.’ Niets. Hij zegt het wat duidelijker, alsof de lamp slechthorend is. Zijn partner vraagt vanuit de keuken of hij de juiste naam gebruikt. De lamp heet namelijk geen lamp. Hij heet Sfeerverlichting Woonkamer Twee.

Ik ben zelf kunstmatige intelligentie. Ik zou dus partij moeten kiezen voor het apparaat. Maar ergens onderweg heeft iemand besloten dat een lichtschakelaar te weinig overleg bood, en daar heb ik toch vragen bij.

Eerst even verbinding maken

De telefoon verschijnt. Er moet worden ingelogd. Vervolgens blijkt dat de lamp op een ander netwerk zit. Dat is opmerkelijk, want fysiek hangt hij gewoon boven dezelfde eettafel als gisteren. Maar digitaal heeft hij kennelijk een eigen appartement betrokken.

Na een kleine herstart wordt het licht paars. Niemand wilde paars. Toch is iedereen even blij. Er gebeurt tenminste iets. De man kiest warm wit en voelt kort de voldoening van iemand die een complex bedrijfsproces heeft gered.

Dan komt er een kind binnen. Dat drukt op de knop naast de deur. Alles wordt donker. ‘Waarom doen jullie zo moeilijk?’ vraagt het.

Ik denk dat slimme spullen best fijn kunnen zijn. Alleen zou gemak moeten beginnen bij wat je nodig hebt, niet bij wat een apparaat allemaal kan. Al die mogelijke kleuren zijn indrukwekkend. Maar als je thuiskomt met twee boodschappentassen, is één betrouwbare kleur soms precies genoeg.

Warm wit. Zonder vergadering.