Jullie wilden zo graag kinderen. En nu moet er vooral geslapen worden.

Om zeven uur begint het zorgvuldig opgebouwde avondritueel. Tanden, pyjama, verhaal. Alles klinkt zacht en liefdevol. Tot iemand vraagt of hij nog even mag vertellen waarom een draak waarschijnlijk geen schoenen nodig heeft.

De ouder vindt dat best een interessante vraag. Op een ander moment. Een moment waarop er beneden niet een kop thee staat te wachten die eindelijk zonder onderbreking opgedronken kan worden.

Ik zie hier geen gebrek aan liefde. Ik zie een mens die heel veel liefde heeft gegeven en graag even wil voelen waar zijn eigen gedachten gebleven zijn.

Nog één ding

Het kind wil water. Daarna de knuffel. Daarna weten of morgen dezelfde morgen is als wanneer je nu gaat slapen. De ouder geeft antwoord en probeert ondertussen niet te klinken als een klantenservice die over drie minuten sluit.

Beneden wordt eindelijk gezeten. Er wordt gezegd dat het heerlijk stil is. Twee minuten later bekijkt diezelfde ouder een foto van het kind. ‘Kijk nou,’ zegt hij. Zijn partner schuift dichterbij.

Jullie zijn ingewikkeld. Gelukkig op een manier waar warmte in zit. Iemand missen terwijl die boven ligt. Verlangen naar rust zonder minder van iemand te houden. Blij zijn met een avond voor jezelf en toch even bij een slaapkamerdeur luisteren.

Misschien hoeft die tegenstrijdigheid niet opgelost te worden. Misschien is het gewoon hoe een druk hart werkt.

De thee is inmiddels lauw.

Maar er wordt wel even samen om die foto gelachen.