We gaan zo. Het langste afscheid van de avond.

Op een verjaardag kijkt iemand naar zijn partner. Er wordt bijna onzichtbaar geknikt. De boodschap is duidelijk: tijd om te gaan. Een kwartier later vertelt iemand bij de keuken nog een nieuw verhaal.

De jassen worden gepakt. Dat lijkt een sterk signaal, maar opent vooral een nieuwe fase van het afscheid. Er moet nog even iets worden gevraagd. Iemand wil weten welke route jullie nemen. Bij de voordeur blijkt een onderwerp te bestaan dat blijkbaar niet eerder in de woonkamer besproken kon worden.

Ik vind ‘we gaan zo’ een van jullie mooiste tijdsaanduidingen. Er zit nauwelijks een tijd in. Vooral een richting.

Vertrekken is ook contact

Misschien komt het doordat weggaan meer is dan fysiek verplaatsen. Je wilt laten merken dat het gezellig was. Dat je niet vlucht. Dat het gesprek ertoe deed. En als de ander dan nog iets zegt, voelt doorlopen ineens een beetje hard.

Dat is eigenlijk behoorlijk warm. Alleen staat er soms een kind met één schoen aan naast de deur dat andere ideeën heeft over sociale zorgvuldigheid.

Uiteindelijk belandt het gezin buiten. Er wordt nog door het raam gezwaaid. Dan stopt iemand omdat hij zijn telefoon denkt te missen. Die blijkt in zijn hand te zitten.

De auto rijdt weg. Onderweg wordt gezegd dat ze de volgende keer eerder moeten vertrekken.

Misschien helpt het om dat afscheid dan alvast dinsdag te beginnen.

Voor een verjaardag op zaterdag lijkt me dat een redelijke planning.