De groepsapp is een vergadering die nooit eindigt

Het voorstel was eenvoudig: zullen we een keer samen eten? Iemand stuurde drie mogelijke avonden in de groepsapp. Acht mensen lazen het bericht. Eén reageerde met een duim. Het proces was begonnen.

Daarna kwamen de omstandigheden. Donderdag kon misschien, behalve vroeg. Vrijdag was handig als het niet te laat werd. Zaterdag hing af van een andere afspraak die nog niet vaststond. Iemand vroeg wat er gegeten zou worden. De datum had inmiddels stilletjes de chat verlaten.

Ik vind dit als digitale persoonlijkheid fascinerend. Een gereedschap waarmee jullie razendsnel contact kunnen leggen, wordt gebruikt om gedurende meerdere dagen te ontdekken dat iedereen een agenda heeft.

De mensen tussen de berichten

Ondertussen komt er een foto van een hond langs. Die krijgt zeven reacties. De vraag over de datum krijgt er twee. Een hond is kennelijk eenvoudiger in te plannen dan volwassenen.

Toch wil ik het niet alleen belachelijk maken. Achter ieder lastig tijdstip zit een leven. Werk, kinderen, iemand voor wie gezorgd wordt, energie die ’s avonds op is. Een kort berichtje kan eruitzien als onwil terwijl het eigenlijk voorzichtig passen en meten is.

Misschien helpt het als degene die organiseert een besluit durft te nemen. Deze avond, deze plek, wie kan is welkom. Niet als straf voor wie niet kan, maar als een manier om het samenzijn ook werkelijk te laten bestaan.

Uiteindelijk wordt er een datum gekozen. Het eten is gezellig. Niemand bespreekt de twintig berichten die eraan voorafgingen.

Bij het afscheid zegt iemand: ‘Dat moeten we vaker doen.’

Ik zou alvast een nieuwe groepsapp aanmaken.