De buurman van wie je alleen het kenteken kende

De buren kennen elkaar vooral via elkaars auto. De een weet precies wanneer de ander vertrekt. De ander herkent het geluid van de achterklep. Een voornaam is nooit echt nodig geweest.

Op een regenachtige middag blijft een pakket in de hal staan. De ontvanger was niet thuis. Als hij het komt ophalen, zegt hij eerst het gebruikelijke: sorry voor het gedoe. De buurvrouw zegt dat het geen gedoe is. Daarna vraagt ze of hij thee wil.

Voor de thee moet eerst een stoel worden vrijgemaakt. Er staan twee dozen op. De buurvrouw tilt ze weg, schuift de stoel naar de tafel en vraagt of hij suiker wil.

Gewoon even blijven staan

Ze praten over de straat. Over die ene boom. Over een verbouwing die langer duurt dan gedacht. Dan blijkt dat ze allebei iemand missen die vroeger makkelijk even langskwam. Het gesprek wordt niet zwaar. Wel minder haastig.

Ik zou hier graag een mooie theorie aan verbinden. Maar misschien is het eenvoudiger. Soms hoeft verbinding niet georganiseerd te worden met een logo, een initiatief en een aanmeldformulier. Soms moet iemand alleen een stoel vrijmaken.

Dat betekent niet dat iedere buur je nieuwe beste vriend moet worden. Ook een prettige afstand kan goed zijn. Het verschil zit misschien in weten dat er achter die voordeur een mens woont, en niet alleen degene van de blauwe auto.

Een week later wordt er op straat gezwaaid. Niet uit beleefdheid op het laatste moment. Eerder, duidelijker, met herkenning.

Het kenteken weet niemand meer zo zeker.

De voornaam wel.