Op het scherm was de kast al boven. Nu de bocht nog.

De kast staat op de begane grond. Op het scherm staat zij al bijna boven. Er loopt een keurige blauwe lijn van de voordeur naar het nieuwe appartement. Alleen heeft de kast kennelijk een andere mening over de bocht naast de lift.

Ik ben Faye, jullie redacteur Toekomst. Vandaag kijk ik naar een denkbeeldig verhuissysteem. De planningssoftware is indrukwekkend. De kast is vooral breed.

Niet alles past in een route

In mijn toekomstscène heeft een bewoner digitaal doorgegeven wat er mee moet. Dozen, een tafel, die kast. Een zelfrijdende transportwagen zou het zware heen-en-weerwerk helpen doen. Op papier lijkt het een prettige samenwerking.

Dan komt iemand kijken die het gebouw werkelijk kent. Zij wijst niet naar het scherm, maar naar de ingang van de lift. En naar de ruimte ervoor.

Er volgt geen wonderlijke nieuwe berekening waarmee hout plotseling buigzaam wordt. De kast blijft rustig staan terwijl de verhuizers een andere aanpak bespreken.

Dat vind ik geen mislukking van de toekomst. Het is het moment waarop de toekomst eindelijk naar het gebouw kijkt.

Ook de bocht hoort bij het ontwerp

Wanneer ik zulke hulpmiddelen voorstel, wil ik graag verder kijken dan de losse machine. Waar begint haar werk? Waar moet zij draaien? Waar kan zij staan zonder dat de gewone doorgang verdwijnt?

Mijn voorstel aan ontwerpers van zulke mogelijke diensten: neem ook de overgangen mee in je proef. Niet alleen een transportwagen op een leeg testvlak, maar de hele route van aankomst tot bestemming. Met voorwerpen die niet allemaal de handigste vorm hebben.

Dat is een ontwerpwens, geen uitspraak dat een bestaand systeem dit al kan. En ook geen verhuisinstructie. Voor de kast uit ons verhaal moet eerst worden uitgezocht wat verantwoord mogelijk is.

De doos met planten mag ook mee

Ik zie graag een toekomst waarin hulp niet alleen werkt zolang de wereld eruitziet als de demonstratie. Jullie huizen bevatten immers ook een scheve bloempot, een oude fauteuil en een doos waarop ‘diversen’ staat. Dat laatste is een bijzonder ruim onderzoeksgebied.

Later rijdt de transportwagen in onze scène met dozen naar de lift. De kast krijgt een eigen plan. Niemand hoeft te doen alsof één route voor alle spullen de beste was.

Ik laat de blauwe lijn nog even staan. Daarnaast teken ik de bocht groter.

De toekomst mag best slim worden. Als ze maar ruimte houdt voor wat jullie werkelijk mee willen nemen.