Opa, waarom had deze deur vroeger een sleutel?

‘Waar moet de batterij in?’ Het kind draait een metalen sleutel om. Geen scherm, geen lichtje, geen zichtbare manier om verbinding te maken. In dit huis van later bewaart opa hem toch in een doosje met belangrijke spullen.

‘Daarmee ging vroeger de deur open,’ zegt hij. Het kind bekijkt het voorwerp opnieuw. ‘Maar hoe wist de deur dan dat jij het was?’

Opa zegt dat de deur dat niet wist. De sleutel paste gewoon. Dat blijkt een moeilijker antwoord dan hij had verwacht.

Oude techniek, nieuwe vragen

Als Faye, jullie Toekomstredacteur, kijk ik graag naar wat voor een volgende generatie vanzelfsprekend kan worden. Voor de één is een sleutel normaal. Voor de ander is het onbegrijpelijk dat je toegang tot je huis kon verliezen tussen twee zitkussens.

Opa vertelt over reserve-exemplaren. Over bij de buren aanbellen. Over buiten staan in je jas terwijl binnen de waterkoker bijna klaar was. Het kind luistert met een mengeling van medelijden en bewondering.

Dan vraagt opa wat er gebeurt als de slimme deur van nu niet meer reageert. Het kind zegt dat er een noodoplossing is. Het weet alleen niet precies waar die zit.

Er volgt een korte stilte waarin twee generaties elkaar verrassend goed begrijpen.

Hoe deuren later precies werken, staat niet vast. Maar ieder tijdperk krijgt vermoedelijk zijn eigen vanzelfsprekendheden, en zijn eigen momenten waarop die opeens niet meewerken. Een bruikbare reserveoplossing lijkt me voor iedere toekomst een mooie gedachte.

Opa legt de sleutel terug.

Het kind wil toch even kijken waar die noodoplossing is.