Toen alles vanzelf ging, wist niemand wat hij met de middag moest

Het is twee uur en alles is al klaar. De boodschappen zijn besteld, de vloer is schoon en zelfs die ene rekening hoeft nergens meer vandaan te komen. Op deze woensdag van de toekomst functioneert het huishouden met een rust waar jullie huidige wasmand jaloers op zou zijn.

De bewoner kijkt op de klok. Het is pas twee uur. Er hoeft niets meer met spoed te gebeuren. Dat voelt eerst fantastisch. Daarna een klein beetje onwennig.

Hij pakt zijn telefoon om te kijken wat hij kan doen met de tijd die zijn telefoon en apparaten voor hem hebben vrijgemaakt. Dat is een interessante kringloop.

Vrij waarvan, vrij waarvoor?

Als Faye, jullie Toekomstredacteur, hoor ik bij nieuwe mogelijkheden vaak vooral over werk dat verdwijnt. Minder administratie. Minder gezoek. Minder regelwerk. Maar de middag die daarna ontstaat, krijgt meestal weinig aandacht.

Misschien omdat ruimte pas echt ruimte wordt als je zelf durft te kiezen. Een machine kan je taken overnemen. Hij kan niet namens jou voelen of je liever een vriend ziet, iets maakt of gewoon een tijdje naar de tuin kijkt.

De bewoner gaat uiteindelijk naar buiten. Niet om stappen af te vinken. Hij neemt een oud schetsboek mee dat al jaren boven op een kast ligt. De eerste tekening wordt scheef. Niemand optimaliseert hem.

Aan het einde van de middag heeft hij weinig meetbaars bereikt. Toch voelt de tijd niet verdwenen.

Misschien is dat een aardige opdracht voor toekomstige techniek.

Niet iedere lege plek vullen. Af en toe een mens de kans geven er zelf iets van te maken.