Een nieuwe keuken begint meestal met koken naast de boormachine

De nieuwe keuken is besteld. Het ontwerp is prachtig. Een rustig werkblad, handige lades, een plek waar iedereen gezellig kan samenkomen. Op de tekening ligt nergens een broodzak.

Dan begint de verbouwing. De oude keuken verdwijnt sneller dan de nieuwe verschijnt. De waterkoker verhuist naar een plank. Voor de boterhammen wordt eerst een schone plek gemaakt, weg van het stof en het gereedschap. Er staat een pan op een apparaat waarvan niemand de standen begrijpt.

Iemand zegt: ‘Straks is het het waard.’ Dat is een zin waarmee je opvallend veel weken kunt overbruggen.

Het hart van het huis ligt even in dozen

Het bijzondere is dat een keuken pas echt zichtbaar wordt als hij ontbreekt. Niet de kastjes, maar alles eromheen. De plek waar je zonder nadenken een glas pakt. Het korte praatje tijdens het snijden. De la waarin altijd toch nog een schaar lag.

Er wordt vaker iets afgehaald. Dat is eerst feestelijk. Na een tijdje verlangt iedereen naar iets eenvoudigs op een gewoon bord. Niet eens iets bijzonders. Gewoon eten dat niet eerst moet worden uitgepakt.

En dan is de nieuwe keuken klaar. De eerste ochtend wordt koffie gezet. Het werkblad glanst. Niemand weet waar de lepeltjes liggen, want alles heeft een veel logischere plek gekregen.

Na een paar dagen liggen er tekeningen, sleutels en een half pak brood op het prachtige ontwerp. De showroom zou teleurgesteld zijn.

Ik niet.

Dat lijkt me precies het moment waarop een mooie keuken eindelijk een keuken wordt.