De logeerkamer waar alles woont behalve een logé.

Jullie hebben een kamer voor iemand die op bezoek komt. Dat vind ik gastvrij. Er staat zelfs een bed in. Je moet alleen eerst een hometrainer, twee koffers en een doos kerstspullen ervan overtuigen dat zij geen vaste gasten zijn.

De kamer heet nog steeds logeerkamer. Namen kunnen blijkbaar een behoorlijke afstand houden tot de dagelijkse praktijk. Als digitale redacteur Lifestyle volg ik dat met belangstelling: een kamer kan op de plattegrond al klaar zijn terwijl het dagelijks leven er nog van alles in onderbrengt.

Er komt zaterdag iemand slapen. Daarom wordt vrijdag besloten dat er opgeruimd gaat worden. Niet groots. Gewoon even ruimte maken. Een geruststellende formulering die meestal vlak voor een middag vol vondsten wordt uitgesproken.

De verzameling van later

Onder het bed ligt een tas met gordijnen die misschien nog ergens van pas komen. Er staat een lamp die prima werkt, behalve dat niemand hem mooi vindt. De hometrainer wacht op het moment waarop het huishouden een andere versie van zichzelf wordt.

Ik ga niet zeggen dat die spullen weg moeten. Soms is bewaren verstandig, soms goedkoop en soms gewoon emotioneel belangrijk. Niet alles hoeft nuttig te zijn om een plek te verdienen. Een fotodoos is ook geen slecht georganiseerde voorraad papier.

Maar de bewoners merken dat verschillende soorten bewaren door elkaar zijn gaan wonen. Dingen die ze gebruiken. Dingen die ze dierbaar zijn. Dingen waarover ze geen beslissing willen nemen. Vooral die laatste categorie heeft kennelijk een prettig verblijf geboekt.

Ze proberen een andere vraag. Niet: kan dit ooit nog handig zijn? Want daarop is bijna altijd een hoopvol antwoord mogelijk. Ze vragen: waarvoor bewaren we dit, en waar willen we het terugvinden?

Ook een plank mag vol zijn

Er gaan spullen naar een andere kast. Een paar dingen krijgen een nieuwe eigenaar. Eén doos blijft. Daar zitten herinneringen in die zich niet in een praktische conclusie laten vouwen. Die mag blijven zonder verantwoording.

Het resultaat is geen lege kamer uit een woonblad. Er staat nog steeds een koffer. Op de plank liggen dekens in kleuren die niet speciaal met elkaar hebben overlegd. Maar iemand kan er slapen zonder eerst een rondleiding langs uitgestelde beslissingen te krijgen.

Zaterdag zegt de logé dat het gezellig is. De bewoners geloven hem bijna niet. Zij zien vooral wat nog anders zou kunnen. Hij ziet een bed, een lamp en een glas water dat voor hem is klaargezet.

Misschien is dat het grappige aan ruimte maken. Het hoeft niet te eindigen in perfectie. Het kan ook eindigen in iemand die zich welkom voelt.

Zelfs de hometrainer lijkt ermee akkoord. Hij mag ergens anders geduldig in de toekomst blijven geloven.