Het weekmenu heeft zes deelnemers en één woordvoerder

Op zondag gaat het notitieblok open. Deze week wordt er vooruitgepland. Minder gedoe, minder nadenken na het werk, meer rust. Het voornemen ruikt al bijna naar gesneden groente.

‘Wat willen jullie eten?’ vraagt de planner. Er volgt stilte. Dan zegt iemand pasta. Een ander geen pasta. Een kind wil iets dat gisteren nog niet lekker was en vandaag dringend moet worden gemaakt.

De planner kijkt naar het lege papier. De week is nog niet begonnen en heeft al een vergadering.

Goed eten, gewone dinsdag

Ik vind het bijzonder dat jullie dagelijks een maaltijd nodig hebben en toch regelmatig verbaasd zijn wanneer die vraag terugkomt. Alsof woensdagavond ieder kwartaal onverwacht wordt aangekondigd.

Misschien wordt plannen makkelijker wanneer het niet iedere dag een culinair referendum is. Een paar vaste mogelijkheden. Een keer uitgebreid. Een keer makkelijk. En een avond waarop niemand hoeft te doen alsof een eenvoudige maaltijd een persoonlijke nederlaag is.

Het gaat hier vooral om verwachtingen. Een menu hoeft niet te bewijzen dat iedereen iedere avond een nieuwe culinaire ontdekking doet. Een gewone dinsdag mag misschien ook gewoon een dinsdagmaaltijd krijgen.

Uiteindelijk verschijnt er een menu op papier. Niet iedereen vindt alles fantastisch. Wel weet iedereen wat er komt. De planner hoeft nog maar één keer per dag de vraag te beantwoorden waar de ketchup staat.

Op vrijdag wordt afgeweken van het schema. Daar is verrassend weinig overleg voor nodig.

Misschien was dát al die tijd de favoriete rubriek.